خام بودم،

پخته شدم،

سوختم.

بسيار سفر بايد تا پخته شود خامي                        صوفي نشود صافي تا درنکشد جامي

گر پير مناجاتست ور رند خراباتي                             هر کس قلمي رفته‌ست بر وي به سرانجامي

فردا که خلايق را ديوان جزا باشد                             هر کس عملي دارد من گوش به انعامي

اي بلبل اگر نالي من با تو هم آوازم                          تو عشق گلي داري من عشق گل اندامي

سروي به لب جويي گويند چه خوش باشد               آنان که نديدستند سروي به لب بامي          

روزي تن من بيني قربان سر کويش                        وين عيد نمي‌باشد الا به هر ايامي

اي در دل ريش من مهرت چو روان در تن                 آخر ز دعاگويي ياد آر به دشنامي

باشد که تو خود روزي از ما خبري پرسي                ور نه که برد هيهات از ما به تو پيغامي

گر چه شب مشتاقان تاريک بود اما                        نوميد نبايد بود از روشني بامي

سعدي به لب دريا دردانه کجا يابي                        در کام نهنگان رو گر مي‌طلبي کامي

چند وقتی بود که دلم هوای شعر و شاعری کرده بود. بعضی شعرها و ضرب المثل ها هستند که آدم یک عمر اونها رو زمزمه می کنه ولی ممکنه سالها طول بکشه که با پوست و گوشت و خون احساسشون بکنه! مثل این شعر از سعدی که من از دوران دبیرستان به یاد داشتم و این روزها یک لحظه از ذهنم نمی رود.

چند گويی که بدانديش و حسود

عيب جويان من مسکين اند

گه به خون ريختنم برخيزند

گه به بدخواستنم بنشينند

نيک باشی و بدت گويد خلق

به که بد باشی و نيکت بينند